Van ‘Hier zijn je schoenen!’ naar ‘Hier is je helm!’

Er was een tijd dat mijn ochtenden begonnen met: ‘Hier zijn je schoenen!’ Nu roep ik: ‘Hier is je helm! Rij voorzichtig! App je even als je er bent?’

Mijn zoon is 16. Hij stapt op zijn scooter en rijdt zó de wereld in.
En ik? Ik blijf even staan in de deuropening. Ik kijk hem na… en glimlach.

Vanmorgen zat ik daarna achter mijn laptop aan tafel.
En ineens voelde ik het: dit is ons leven. En het is goed.

Ons leven zit best vol. Van gesprekken aan tafel tot snelle momenten tussendoor. Van loslaten tot weer even dichtbij zijn.

En juist in die gewone momenten ontdek ik steeds meer:God is hier. Gewoon, midden in ons leven.

Dan klinkt die tekst in mijn hoofd en mijn hart:
‘De HEER is mijn herder, mij ontbreekt niets.’ – Psalm 23:1

Ik hoef het niet alleen te doen.
Zelfs niet in het loslaten.

En terwijl hij wegrijdt op zijn scooter groeit de wetenschap in mij:
God gaat met hem mee. Hij heeft hem op het oog. Hij houdt hem in Zijn hand. Hij maakt Zijn beloften waar.

Misschien sta jij ook weleens in de deuropening, kijkend naar je kind dat steeds zelfstandiger wordt. God gaat mee. Hij is bij jou en bij je kinderen.

En ik bid in vertrouwen: Heer, dank U dat U met ons meegaat — ook als we mogen loslaten. U beschermt en U laat mijn vertrouwen groeien.

Herkenbaar?
Jij bent niet de enige die leert loslaten.