Je bent meer dan wat je is overkomen!

Naar aanleiding van het interview met Vivian Sariman in Eva, editie 4, merkte zij dat er nog zoveel meer achter haar verhaal zit dan in één artikel verteld kan worden. Een mensenleven laat zich nu eenmaal niet in een paar pagina’s vangen. Daarom deelt zij in een aantal korte blogs iets meer over de ervaringen die haar hebben gevormd, over het alleenstaand ouderschap en over de rol die haar geloof daarin heeft gespeeld. Niet omdat iedereen alle details van haar leven hoeft te kennen, maar omdat juist in onze verschillende verhalen zoveel herkenning en bemoediging kan zitten.

Soms wordt een verhaal verteld vanuit wat iemand heeft meegemaakt. Een scheiding. Verlies. Alleenstaand ouderschap. Zorgen. Teleurstellingen. Dingen die je leven ineens een andere richting geven. Maar hoe ingrijpend die gebeurtenissen ook zijn, ze vertellen niet alles over wie je bent.

Dat is iets wat ik zelf steeds meer ben gaan beseffen. Er zijn genoeg hoofdstukken in mijn leven die mij gevormd hebben. Sommige waren mooi, andere pijnlijk. Er zijn momenten geweest waarop ik opnieuw moest beginnen, terwijl ik daar zelf helemaal niet voor had gekozen. En toch ben ik meer dan die gebeurtenissen.

‘Ik ben niet alleen de vrouw die dingen heeft verloren. Niet alleen de alleenstaande moeder. Niet alleen degene die moeilijke perioden heeft gekend. Ik ben ook een moeder die liefheeft, iemand die dient, leert, lacht, fouten maakt, opnieuw probeert en steeds verder groeit.’

Juist daarom vind ik het belangrijk om niet alleen te vertellen wat mij is overkomen, maar ook wat er daarna gebeurt. Want na een moeilijke periode houdt het leven niet ineens op.

Je moet soms opnieuw ontdekken wie je bent wanneer iets wat jarenlang bij jouw leven hoorde wegvalt. Je moet opnieuw leren vertrouwen. Grenzen leren stellen. Keuzes maken. Soms afscheid nemen van verwachtingen die je jarenlang hebt gehad. En ondertussen gaat het gewone leven gewoon door.

Als ouder kun je niet altijd zeggen: vandaag doe ik even niets, want ik moet eerst mezelf bij elkaar rapen. Er zijn kinderen die jou nodig hebben. Er moeten boodschappen worden gedaan, rekeningen betaald, afspraken nagekomen en beslissingen genomen. Daarin heb ik geleerd dat kracht niet betekent dat je nooit moe wordt.

‘Kracht betekent ook erkennen dat je niet alles zelf kunt dragen.’

Mijn geloof speelt daarin voor mij een grote rol. Niet als een mooi zinnetje dat alle problemen oplost, maar als de basis waarop ik steeds opnieuw terugkom. Er zijn momenten geweest waarop mijn eigen kracht gewoon niet genoeg was. Juist daar heb ik ervaren dat God mij niet losliet.

Dat betekent niet dat alles meteen veranderde. Sommige omstandigheden bleven hetzelfde. Sommige antwoorden kwamen niet. Sommige processen duurden veel langer dan ik had gewild. Maar ík veranderde wel. Ik leerde dat herstel niet altijd betekent dat alles weer wordt zoals vroeger.

Soms betekent herstel juist dat je accepteert dat het anders is geworden en dat je vanuit die nieuwe werkelijkheid opnieuw leert leven. Misschien herken jij dat.

Misschien heb jij ook een hoofdstuk in je leven waarvan anderen denken dat het jouw hele verhaal is geworden. Een scheiding, verlies, ziekte, financiële problemen, teleurstelling of iets anders wat jou diep heeft geraakt. Maar jouw moeilijkste hoofdstuk hoeft niet de titel van jouw hele leven te worden.

‘Wat jou is overkomen, mag onderdeel zijn van jouw verhaal. Het hoeft niet jouw identiteit te bepalen..’

En misschien is opnieuw beginnen niet altijd één groot moment waarop je besluit dat alles anders wordt. Misschien bestaat opnieuw beginnen uit heel kleine stappen.

Vandaag toch opstaan. Vandaag opnieuw vertrouwen. Vandaag een grens aangeven. Vandaag hulp aannemen. Vandaag weer geloven dat er ook na verlies, teleurstelling of verandering nog iets nieuws kan ontstaan.

‘Denk niet aan de dingen van vroeger, let niet op de dingen van het verleden. Zie, Ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt?’ – Jesaja 43:18-19

Dat is wat ik ook andere ouders wil meegeven. Je hoeft je verleden niet te ontkennen om verder te kunnen gaan. Je hoeft ook niet te doen alsof iets geen pijn heeft gedaan.

Maar er is méér. Meer dan wat anderen van jouw leven zien. Meer dan wat jou is overkomen. Meer dan het hoofdstuk waarin je nu misschien nog middenin zit.

En voor mij ligt daar ook mijn hoop: dat God niet alleen aanwezig is in wat achter mij ligt, maar ook in alles wat nog voor mij ligt.

Vivian